HAHAHA...


NÁÐI ÞÉR !!!

Til að aprílgabb teljist vel heppnað þarf víst að gabba einhvern með þeim afleiðingum að viðkomandi hlaupi yfir þrjá hurðaþröskulda. Ég hef ákveðið að líta svo frjálslega á að með því að plata þig alla leið hingað frá facebook hafi mér í raun tekist það. Það hlýtur eiginlega að vera ef hugsað er um þá raunverulegu vegalengd og fjölda þröskulda sem er á milli gagnavera facebook og visir.is 

Nánar um aprílgabb og sögu þess á vísindavefnum hér.

Svona um sjálfan mig má geta þess að þeir sem þekkja mig meira en ekki neitt vita allt um það hversu líklegt það er að ég festi kaup á skíðum eða sundskýlu. Ég fór síðast í sund árið 2001 og þar áður árið 1992. Á skíði hef ég ekki farið síðan ég fór af skyldurækni þegar ég var í grunnskóla.

En fyrst þú ert komin hingað þá endilega skildu eftir athugasemd. 

Hæbbs.

Eftir svona langt hlé frá bloggi ætti ég hugsanlega að vera skrifa um eitthvað allt annað en þetta en ég bara gat ekki setið á mér. Ég hef nefnilega prófað þetta sjálfur og þetta er alveg úrvals gott. Þessi auglýsing var í 24 stundum í dag og ég mæli með því að þeim sem þykir þessi fæðutegund á annað borð þolanleg, ágæt eða bara góð, ættu hreinlega að leggja leið sína í Fiskisögu og birgja sig vel upp af fiskfarsi. Því má svo skipta í einingar og frysta og eiga þannig nokkrar klárar máltíðir fyrir mjög fáar íslenskar krónur.

Hér er svo smáa letrið niðri hægra megin í auglýsingunni í uppblásinni mynd. Hún er að sjálfsögðu fyrir okkur gamla fólkið sem þarf orðið að píra augun óhóflega og það meira með hverjum deginum sem líður.


kv
Leó Leós

(P.S. Allir þeir sem þekkja til mín meira en ekki neitt, vita allt um það að ég tengist ekki Fiskisögu á nokkrun hátt og hef ég því engra hagsmuna að gæta þar. Þetta er bara hræódýrt og gott.)

Fer ekki að verða tímabært að maður fari að taka á því hérna aftur???

kv
Kex

Sæunn Ósk Geirdal.









































Kær Kveðja
Leó Leós og gengið í Kringlunni

 

“Ég á mér ekkert líf” er setning sem ég heyri ósjaldan þessa dagana. Það virðist vera sem svo að ég eigi orðið töluverðan hóp af vinum, ættingjum og kunningjum sem halda þessu fram um sjálft sig og fullyrða þetta reglulega án þess að hika.

 

 

Að mínu viti er hér um algjöra ranghugsun að ræða í öllum tilfellum. Allt þetta fólk býr nefnilega að einhverju eftirtöldu…

 

 Vinum, ættingjum, kunningjum og/eða samstarfsfólki.

 

Að mínu viti þá er það einfaldlega þannig að þegar fólk sem heldur slíku fram býr að einhverju eða öllu ofantöldu, þá sé um algjöra firru að ræða. Ég myndi t.d. halda það að allar stærri ákvarðanir sem maður tekur í lífinu hafi áhrif á a.m.k. einhvern hluta þess fólks sem teljast vera vinir, ættingjar, kunningjar og/eða samstarfsfólk og þegar um slíkt er að ræða þá skiptir maður máli.

 

Og þegar maður skiptir einhvern máli þá er alveg deginum ljósara að maður á sér líf.

 

Að mínum dómi er þetta nefnilega þannig að maður þarf ekkert nauðsynlega að lifa eftir uppskriftinni “nám, velgengni, maki, börn, barnabörn, hús, bíll, garður og reglulegar utanlandsferðir” til þess að telja sjálfan sig meðal þeirra sem “eiga sér líf”.

 

Það eru allir einstakir. Það er deginum ljósara að það er einungis til eitt eintak af hverjum og einum og hver einasti persónuleiki er algjörlega einstakur. Margir velja sér það að reyna að  haga sér og koma fyrir eins og einhver annar vill að viðkomandi sé en ég fullyrði að allt slíkt er einföld yfirbygging á misjafnlega þykku yfirborði. Oftar en ekki er svo grynnra á sjálfinu hjá þessum sömu en marga hefði grunað og á endanum kemur alltaf hið eina sanna í ljós.

 

Mitt álit á þessu er alveg ofureinfalt.

 

Það kann að hljóma klisjukennt en það er nú samt þannig að það eina og þá meina ég það allra einasta sem hver og einn á að gera er að vera maður sjálfur. Þegar maður er maður sjálfur þá er maður öruggur. Það er hin einna sanna leið til að vera öruggur og ánægður með sjálfan sig. Þegar maður er maður sjálfur, og þar af leiðandi öruggur og ánægður með sjálfan sig, þá er maður líka fullkominn. Maður er fullkominn fyrir alla þá sem velja sér það að þekkja mann, velja sér það vera í kringum mann og velja sér það jafnvel að eyða ævinni með manni.

 

Auðvitað er það oft þannig að einhverjir þurfa að leita sér hjálpar vegna einhverra andlegra eða líkamlegra kvilla. En þá fullyrði ég líka að slíkt á að gerast af því að maður vill það sjálfur og ekki vegna neins annars. Það er alveg sjálfsagður hlutur að vilja bæta sig og laga, og þiggja aðstoð til þess, en þá líka bara af því að maður vill það sjálfur.

 

Þegar maður er maður sjálfur þá kemur allt annað í lífinu að sjálfu sér.

 

Baráttukveðjur

 

Leó Ingi Leósson

Sæl öll. 

Mér er sagt að í dag sé merkilegur dagur. A.m.k. það merkilegur að hann elsku vinur minn hann Bjarni Kristjáns planaði dinner á Einari Ben svona rétt til að gera mér dagamun. Ég mætti heim til hans um kl 19:00 og þar voru hann og stórsnillingurinn Óli Símon og svo auðvitað hún Fanný hans Bjarna. Eftir örstutt stopp þar á bæ röltum við niður á veitingastaðinn Einar Ben. Þar fyrir utan beið hann karl faðir minn en þá hafði Bjarni víst hringt í hann og látið hann vita af uppátækinu og hann pabbi lét sig að sjálfsögðu ekki vanta.

Á Einari Ben fengum við dýrindis tíu rétta máltíð, alúðlega eldaða af meistarakokkinum honum Einari Díönu, og ekki ein einustu orð fá lýst hversu vel kræsingarnar brögðuðust. Þvílíkur dýrðarstaður þessi Einar Ben og alveg himnaljóst að þangað mun ég eiga eftir að leggja leið mín oft og reglulega í framtíðinni. Þessu framtaki hans Bjarna, og öllum hinum að sjálfsgögðu, verð ég ævinlega þakklátur fyrir og þessu kvöldi mun ég aldrei gleyma. Ég er svo yfirþyrmandi þakklátur fyrir það að einhver skuli hafa fyrir því að gera mér þennann dag öðruvísi en hina.  Kærar þakkir Bjarni Kristjánsson, Fanný Guðbjörg, Ólafur Símon og pabbi fyrir kvöldið…   Það var alveg himneskt í alla staði svo ekki sé sterkara tekið til orða. 

Og svo rétt til að bæta á þetta þá stakk ég símanum mínum í hleðslu þegar ég kom heim og þá sá ég að ég átti “ein ný skilaboð” í talhólfinu mínu…   Ég tékkaði á því að sjálfsögðu og þá var þar einhver fallegasti söngur sem ég hefi nokkurntímann heyrt. Og það mér til heiðurs. Þvílíkur fjöldasöngur og ég fullyrði að þarna var á ferðinni einhver sá allra besti kór sem ég hef fengið þess heiður að njóta. Hverjir voru þarna að radda eða á hverra vegum þessi söngur var hef ég reyndar ekki hugmynd um. Allar upplýsingar um málefnið eru vel þegnar því ég einfaldlega verð að koma á framfæri mínu innilegu þakklæti. 

Til allra þeirra sem þetta lesa segi ég bara takk kærlega fyrir mig og lifið heil, þakklát og full af kærleika,ást og alúð því það er hið eina rétta.

Kær kveðja

Leó Ingi Leósson.

 

Í dag eru nákvæmlega 30 ár síðan konungurinn lést.

Ég tek ofan í minningu hins eina sanna frumkvöðuls.

Spurningin er hins vegar sú hvort geti verið að hann hafi endurfæðst nákvæmlega þremur dögum síðar á Sjúkrahúsinu á Siglufirði...

 kv  Leó Leós

 

 

MISTÖK

 

Mistök eru nauðsynleg en óþolandi. Algjörlega óþolandi. En hvað eru eiginlega mistök. Eru mistök eitthvað sem maður gerir eða framkvæmir óvart? Eða eru mistök eitthvað sem maður gerir vitandi það að maður sé að gera rangt. Hugsanlega geta mistök bæði verið viljandi og óviljandi en ávallt eitthvað sem fram fer að vanhugsuðu máli. Einhverjir myndu segja það að ef maður framkæmir eitthvað sem maður veit að er rangt að þá sé um hreina og klára illsku að ræða og ekki neitt annað. Því get ég bara ekki verið sammála því að ég veit af nokkrum mistökum sem ég hef sjálfur framkvæmt vitandi það að ég ætti eftir að sjá eftir því. En þegar maður framkvæmir slíkt ítrekað þá má fyrst byrja að tala um hreina illsku og jafnvel að um einskærann brotavilja sé að ræða.

 

 

Það taka eflaust einhverjir eftir því að ég tók skýrt fram að mistök væru nauðsynleg. Því fer ég ekki ofan af. Mistök eru algjörlega nauðsynleg vegna þess að án þeirra myndi maður ekki læra af þeim. Alveg frá því að við erum börn og í gegnum allt lífið erum við að framkvæma mistök og læra af þeim og að mínum dómi er þetta einn allra stærsti þáttur í persónuleikasköpun hvers og eins.  

 

Þess vegna spyr ég…   eru mistök jákvæð eða mjög neikvæð..???

 

Hugsanlega er þetta bara þannig að það að framkvæma mistök af einhverri gerð er efnislega ódýrasti, andlega dýrasti, en jafnframt öruggasti skóli sem völ er á (að hraðakstri undanskildum).

 

Kveðja…   L.Kex

 

Um að gera að láta vita hver fær þann heiður  

 kv  Leó Leós

AÐ LOKUM SÁ GETSPAKI...!!!

Djöfull er gaman að þessu  

Kvöldið í kvöld verður ein af þeim stundum sem mun skapa hvað mesta umtal og eftirlifun knattspyrnuheimsins. Í það minnsta þetta árið og hugsanlega þau næstu. Ég ætla ekki að hafa of mörg orð hérna heldur bara setja fram leikinn eins og hann lýtur út fyrir mér.

  Sá fallegasti

  Sá besti

  Sá öflugasti

  Sá ljótasti

  Sá versti

  Sá ofmetnasti

Ég veit hinsvegar vel að góðvinir mínir þau Elli Ísfjörð, Óli Biddýar, Gauji Marínó, Salmann Héðinn, Hemmi Sportbar og Anna Hermína eru mér að minnsta kosti ósammála en þetta er nú þannig. En aðallega vonast ég bara eftir góðum, sanngjörnum, heiðarlegum og umfram allt spennandi leik. Þó ég viti vel að Milan munu gjörsigra þessa viðureign.

Ég segi bara gleðilega hátíð.

kv  Leó Leós

 

Getur einhver sagt mér hvað í ósköpunum þetta er...??? 

Verðlaun í boði.

 

Jæja er ekki orðið tímabært að uppljóstra þessari vitleysu.

Ástæðan fyrir því að þetta tók svona langan tíma er sú að það hrundi hjá mér harði diskurinn og upprunalega myndin glataðist. Þá stóð ég frammi fyrir því að þurfa að útvega aðra slíka og sú nýja þurfti að sjálfsögðu að vera eins lík þeirri upprunalegu og mögulegur kostur er. Í slíkt verkefni þurfti ég manna mig sérstaklega upp í.

En hún er sum sé hér fyrir neðan.

Ég þakka að sjálfsögðu fyrir góða þáttöku en það voru víst einhverjir með rétt svör og               sigurvegari verður að teljast sá sem var fyrstur með hið rétta. Vinningurinn er kippa af              BT Bombum og skal hennar vitjað á Njálsgöruna við gott tækifæri. Gera þarf boð á undan sér

kv   Leó Leós

Kannski að maður fari að koma með eitthvað hérna...

Það hefur nú eitt og annað gerst hjá manni síðan 6. september 2006.

 Sjáum til á allra næstunni...

kv   Leó Leós

VARÚÐ!!!

Í færslunni hér að neðan er framið lögbrot og það marg oft. Í landslögum segir víst að það megi ekki fjalla um tóbaksnotkun nema bara á neikvæðann hátt og hér gerist ég mjög sekur um það að brjóta þau lög og það ítrekað.

 

 

Í dag er merkilegur dagur. Ég veit ekkert um það hverjir eiga afmæli né hvort um nokkur þekkt tímamót sé að ræða en þessi dagur er merkilegur þrátt fyrir það. Í það minnsta fyrir mig. Það gerðist nefnilega þann 6. september 1990 að ég reykti mína fyrstu sígarettu. Þá bjó ég við Túngötuna heima á Sigló og þar í húsi númer 8, en það ágæta hús er reyndar búið að rífa núna. Fyrir þá sem ekki átta sig á, þá var Túngata 8 rautt, forskalað timburhús sem stóð ská á móti gamla Sparisjóðnum sem og var næsta hús sunnan við húsið þeirra Árna Haralds og Höbbu. Mamma, ásamt fleiru af heimilisfólkinu þar, var fyrir sunnan á White Snake tónleikum og ég því einn heima og að sjálfsögðu bauð ég nokkrum vel völdum félögum í heimsókn eins og venjan var við slíkar aðstæður hjá unglingunum heima á þeim tíma. Og er kannski enn, án þess að ég viti það.

 

 

En hvað um það...   þessi fyrsta sígaretta var af tegundinni Marlboro og það þótti alveg sérstaklega spennandi í þá daga að reykja Marlboro vegna þess að þær sáust í öllum bíómyndum en voru samt bannaðar á Íslandi. Strákurinn sem gaf mér þessa sígarettu heitir Birgir og er fóstursonur Hödda Geira og ekki misskilja mig á neinn hátt því þeir eru báðir miklir snillingar, þ.e.a.s. Biggi og Höddi. En síðan að þetta örlagaríka kvöld átti sér stað þá hef ég meira og minna verið viðloðandi þennan ósið sem sígarettureykingar teljast víst vera, mismikið þó og með mislöngum hléum. Ég hef nokkrum sinnum lagt þetta til hliðar en passað mig samt á því að ég hef aldrei fullyrt það að ég sé hættur heldur hef ég alltaf sagst vera í “pásu” . Lengsta “pása” sem ég hef náð var um veturinn 1996 en þá náði ég að leggja þetta alveg til hliðar í heila þrjá mánuði. Frá janúar og fram til um miðjan apríl það ár. Ég man líka að þegar ég var byrjaður að dunda við þetta aftur eftir þá pásu, þá sagði Valbjörn Ingvar félagi minn við mig að ef ég myndi byrja aftur þá myndi hann byrja einnig og þar með voru hans reykingaörlög ráðin. Það er því ýmislegt sem maður hefur samviskunni því miður. Tegundirnar sem ég hef fest mig við þessi 16 ár eru nokkrar. Til að byrja með var bara keypt það sem ódýrast var hverju sinni og skiptist maður þá á Royale, Gold Coast og Lucky Strike. Ég man að fyrsti Lucky Strike pakkinn sem ég keypti kostaði heilar 175 krónur í Gunnusjoppu þar sem Bella var að vinna. Hún reyndar neitaði alltaf að selja okkur unglingunum sígarettur svo það komi skýrt fram. Þá var sjálfráða- og sígarettukaupsaldurinn takmarkaður við lágmark 16 ár. Á eftir þessum harðindaárum, 1990 - 1992 þá negldi ég mig fastan við Viceroy. Allir reyktu Winston og ég vildi ekki, frekar en nú, vera eins og allir og því þótti mér þetta fín lausn. Ég dvaldi í félagsskap Viceroy í tvö ár, eða fram til ársins 1994 og ákvað þá að söðla um og færði mig yfir í Camel. Það reyndist svo vera hinn mesti viðbjóður og þar af leiðandi entist ég aðeins í nokkra mánuði með Cameldýrið að leiðarljósi og þá fór ég yfir í Winston...   svona eins og allir hinir. Það var svo um mitt árið 1995 sem ég tók algjöru ástfóstri við Lucky Strike og þar hef ég verið síðan. Þær voru alveg hreint prýðilegar, aðeins ódýrari en allar hinar og svo þóttu mér umbúðirnar líka flottar. Það var reyndar um örstutt tímabil að ræða þar sem ég reykti bara vindla. Þetta var árið 1999 og ég var nýbúinn að horfa á Desperado með Antonio Banderas í aðalhlutverki. Sú mynd þótti mér svölust af öllum og þar sem aðalpersónan í þeirri mynd reykti aðeins smávindla  varð ég að gera slíkt hið sama. Bagatello varð fyrir valinu ásamt nokkrum London Docks inn á milli. Þessi kafli í reyksögu minni varði hinsvegar stutt þar sem öllum fannst ég lykta mjög áberandi af reyknum og það vildi ég auðvitað ekki.

 

 

Eins og fyrr segir þá hef ég nokkrum sinnum tekið mér hlé á þessu og verið reyklaus með öllu í lengri eða skemmri tíma en það var svo ekki fyrr en ég sá og heyrði einn góðan félaga minn segja hin fleygu orð “Smoking is cool and you know it” að ég ákvað að hætta aldrei. Aldrei alveg að minnsta kosti. Ég skyldi aldrei hætta þó svo ég yrði síðasti reykingamaðurinn á jörðinni og í hvert skiptið sem sígarettur myndu hækka í verði, þá myndi ég bara kaupa minna af mat og svoleiðis drasli. Tek það fram að sá félagi minn sem lét þessi fleygu orð falla heitir Chandler Bing og sagði hann þetta í þætti númer 3. í friends seríu númer 1.

 

En nóg um það....

 

Það sem við tekur í dag í tilefni dagsins er það að ég ætla að hætta að reykja með öllu. Ég ætla algjörlega að segja skilið við þennan kafla í lífi mínu og verða reyklaus einstaklingur. Ég er búinn að hugsa þetta lengi og er kominn á þá skoðun að þetta hentar mér ekki lengur. Hvort heldur sem horft er á það að heilsan er svo dýrmæt og er eitthvað sem þú færð bara eitt tækifæri til að meðhöndla eftir þínu höfði eða það að það kostar orðið 210.000 (eftir skatta, tekjur upp á 400.000,-)  krónur á ári að reykja pakka á dag. Ég hef sem sagt umturnast í öllum mínum þankagangi varðandi reykingar og hef einfaldlega fengið nóg. Hvernig sem það hljómar þá hlakkar mig meira að segja til að hætta. Takið eftir...  ekki fara í pásu heldur hætta með öllu og alveg endanlega. Ég ætla ekki að verða svokallaður “social smoker” sem reykir á djamminu heldur ætla ég, eins og fyrr segir, að hætta alveg gjörsamlega. En ég verð reyndar líka að taka það fram að ég ætla ekki að verða fanatískur á reykingar eða reykingamenn því ég mun alltaf virða það að menn og konur velji sér það að reykja. Því þeir sem reykja vita það eins og ég að það er gott að reykja...   þegar maður vaknar, þegar maður er að drekka og svo þegar maður er nýbúinn að borða. Það er gott að reykja þó svo að tilgangurinn sé nákvæmlega enginn...   svo einfalt er það.

 

 

Ég vill að lokum þakka Lucky Strike fyrir samveruna því þessar hvítu umbúðir og það sem í þeim er, hafa alltaf veitt mér stuðning í öllu því sem hef lent í, í gegnum tíðina. Mér þykir endalaust vænt um þetta vörumerki og mun ég bera endalausa virðingu fyrir því, þó það hljómi súrrealískt.

 

 

Kveðja og þökk fyrir að nenna að lesa

Leó Leós